ಬದುಕು
ಬರೆದು ಮುಗಿಸಲಾಗದ...,
ಆದರೆ...,
ಬರೆಯದಿದ್ದರೂ ಮುಗಿಯುವ
ಕಥೆ-
ಬದುಕು!
ಇನ್ನೂರು!
ಸಮಯ ಎಷ್ಟಾಗಿರಬಹುದು? ಹನ್ನೆರಡು? ಒಂದು? ಎರಡು? ಊಹೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಮಲಗುವಾಗ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು! ಮಲಗಿದ್ದಷ್ಟೇ ನೆನಪು..., ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡೆ! ಕನಸು! ಏನು ಕನಸು? ಯಾರೋ ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ದಿಂಬನ್ನು ಇಟ್ಟು ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು..., ಕತ್ತಲೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಹೊಂದಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ..., ಅವಳು ನನ್ನ ಕಾಲಬಳಿ..., ಮಂಚದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ..., ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ- ನೆರಳಿನಂತೆ! ದಿಂಬು ಒತ್ತಿದ ಸೂಚನೆಗಳೇನೂ ಇಲ್ಲ! ಒತ್ತುವವಳೂ ಅಲ್ಲ! ನಮಗೆ ಕತ್ತಲೇ ಇಷ್ಟ! ಬೆನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಹರಡಿರುವ ಕೂದಲು..., ನಾನು ಹಾಕಿದ್ದ ಟೇಬಲ್ಫ್ಯಾನಿನ ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದೆ. “ಯಾವಾಗ ಬಂದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅವಳೇನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕುಳಿತುಕೊಂಡೇ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿದಳೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿ ಎದ್ದೆ. “ಏಳಬೇಡ..., ಮಲಗು!” ಎಂದಳು. ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಮಲಗಿದೆ. “ಯಾವಾಗ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಿ ನಿನ್ನ ಕರ್ಮ?” ಎಂದಳು. “ನೀನೇ ನಾನಾದಾಗ!” ಎಂದೆ. “ನಿನಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೊಡಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ!” ಎಂದಳು. “ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ತಾನೆ ಬಿಡುಗಡೆ?” ಎಂದೆ. “ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡುಗಡೆ! ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯ?” ಎಂದಳು. ನಾನೇನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದಳು. ನೆರಳು ರೂಪದ ಅವಳು..., ನನ್ನ ಇನ್ನೂರನೇ ಕಥೆ! “ಇನ್ನುಮುಂದೆ ನನ್ನ ಹೊರತು ನಿನಗೆ ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ! ಇಷ್ಟುದಿನ ನೆರಳಿನಂತೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ..., ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಆತ್ಮದ...
ನಿಜ ಬರೆಯಿದಿದ್ದರೂ ಬದುಕು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.. ಆದರೆ ಬರೆಯದಿರುವುದೇ ಒಂದೊಂದು ಸಲಿ ಇತಿಹಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.. ಜನರ ಮನದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರತ್ತದೆ.. ಆದರೆ ಬರೆದು ಮುಗಿಸಲಾಗದ ಕಥೆ ಅದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ ಗೊತ್ತ ಸರ್.. ಸೂಪರ್ ಸಾಲುಗಳು ಸರ್ 👌👌
ReplyDelete