writings

ಪ್ರೇಮ:- ಎಷ್ಟು ಚಂದ ನನ್ನ ಬಂಗಾರಿ! ಅವಳ ಮುಖದ ನೆಮ್ಮದಿ- ನನ್ನ ಗೆಲುವು! ಅಂಗಾತನೆ ಮಲಗಿರುವ ನನ್ನ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಎದೆಯಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು, ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಎಷ್ಟು ಶಾಂತವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ! ಅವಳ ತಲೆಯಮೇಲೊಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಬಂಗಾರಿ...., ಅವಳನ್ನು ನಾನು ಕರೆಯುವುದೇ ಹಾಗೆ! ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷದ ದಾಂಪತ್ಯ! ಪರಿಚಯ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಯೇ ಆಗಿತ್ತು..., ಸಿನೆಮಾದ ಶೂಟಿಂಗ್‌ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಅಸಿಸ್ಟಂಟ್ ಡೈರೆಕ್ಟರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ ಜನರೊಂದಿಗಿನ ಅವಳ ಅಕ್ಕರೆ, ಒಲವು, ವಾತ್ಸಲ್ಯಪೂರಿತ ಒಡನಾಟ ನನ್ನನ್ನು ಸೆಳೆದಿತ್ತು. ಪರಿಚಯ..., ಗಾಢ ಪರಿಚಯವಾದಾಗ, ಅವಳಬಗ್ಗೆ ಸಣ್ಣ ಅನುಕಂಪವೂ ಮೂಡುವಂತಾ ನಿಜವೊಂದು ತಿಳಿಯಿತು! ಅವಳು ವಿಧವೆ! ಇಪ್ಪತ್ಮೂರನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ, ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದಳು! ಗರ್ಬಿಣಿಯಾದ ತನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನುಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೆರಿಗೆಗೆಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಟಿಪ್ಪರ್ ಲಾರಿ ಗುದ್ದಿ ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ ಜನ ಮರಣಿಸಿದ್ದರು! ಇವಳ ಗಂಡ, ಗಂಡನ ತಂಗಿ(ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿದ್ದ ಪಾಪುವೂ!), ತಂಗಿಯ ಗಂಡ- ಆತನ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಡ್ರೈವರ್..., ಎಲ್ಲರೂ! ನಾನು ಪರಿಚಯವಾಗುವಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಮೂವತ್ತೊಂದು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು! ನನಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು!! ಅವಳಬಗ್ಗೆ ನನಗಿದ್ದದ್ದು ಆಕರ್ಷಣೆಯ? ಅನುಕಂಪವಾ? ಪ್ರೇಮವಾ? “ನೀನು ನನಗೆ ಬೇ...

“ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮ ಬಿಟ್ಟರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು ನಾನೇ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ!” ಎಂದ ಗೆಳೆಯ. ಇವನ ಈ ಮಾತನ್ನು ಪೀಠಿಕೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವುದಕ್ಕೂ, ಮುಂದೆ ನಾನು ಹೇಳಲಿರುವ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಏನು ಸಂಬಂಧವೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಹಾಗಯೇ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಬೇರೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಬೇಕೋ ಅದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಪೀಠಿಕೆಯನ್ನು ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡುವಂತೆ ಏನಾದರೂ ಹೊಳೆಯಬಹುದೇನೋ ನೋಡೋಣ! ೧ ಇಪ್ಪತ್ತನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಮೂವತ್ತ ನಾಲ್ಕನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ನನ್ನ ತೂಕ ಅರವತ್ತೆಂಟು ಕೆ.ಜಿ! ಆಚೆಯಿಲ್ಲ, ಈಚೆಯಿಲ್ಲ! ನಂತರ ಕೊರೋನ ಬಂತು! ಜೊತೆಗೆ- ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಆಗಿ ಕಾಲಿನ ಲಿಗಮೆಂಟ್ ಕಟ್ ಆಯ್ತು! ಆಪರೇಷನ್ ಆಯ್ತು! ಒಂದು- ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ತೂಕ ಎಪ್ಪತ್ತ ಆರು ಕೆ.ಜಿ ಆಯ್ತು- ಎಂಟು ಕೆ.ಜಿ ಜಾಸ್ತಿ!!! ಡಾಕ್ಟರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಮುಂಚಿನಂತೆ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯುವಂತಾಗಲು ಮಿನಿಮಂ ಎರಡು ವರ್ಷವಾದರೂ ಬೇಕು ಅಂದರು! ಆರನೆಯ ತಿಂಗಳಿಗೇ ನಾನು ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತೋದು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ! ವರ್ಷ ಐದಾರು ದಾಟಿದರೂ ನನ್ನ ತೂಕ ಎಪ್ಪತ್ತ ನಾಲ್ಕರಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ! ಈಗ..., ಈ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಬೇಸಗೆಯಲ್ಲಿ..., ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಹೋಗಿ ಕಾಲು ಉಳುಕಿಸಿಕೊಂಡು ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ದಿನದ ರೆಸ್ಟ್ ನಂತರ ತೂಕ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿದರೆ...., ಎಪ್ಪತ್ತು ಕೆ.ಜಿ ಆಗಿದ್ದೇನೆ! ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅಮ್ಮ ಎದೆಯಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದರು...,...

ಸಮಯ ಎಷ್ಟಾಗಿರಬಹುದು? ಹನ್ನೆರಡು? ಒಂದು? ಎರಡು? ಊಹೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಮಲಗುವಾಗ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು! ಮಲಗಿದ್ದಷ್ಟೇ ನೆನಪು..., ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡೆ! ಕನಸು! ಏನು ಕನಸು? ಯಾರೋ ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ದಿಂಬನ್ನು ಇಟ್ಟು ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು..., ಕತ್ತಲೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಹೊಂದಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ..., ಅವಳು ನನ್ನ ಕಾಲಬಳಿ..., ಮಂಚದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ..., ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ- ನೆರಳಿನಂತೆ! ದಿಂಬು ಒತ್ತಿದ ಸೂಚನೆಗಳೇನೂ ಇಲ್ಲ! ಒತ್ತುವವಳೂ ಅಲ್ಲ! ನಮಗೆ ಕತ್ತಲೇ ಇಷ್ಟ! ಬೆನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಹರಡಿರುವ ಕೂದಲು..., ನಾನು ಹಾಕಿದ್ದ ಟೇಬಲ್‌ಫ್ಯಾನಿನ ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದೆ. “ಯಾವಾಗ ಬಂದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅವಳೇನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕುಳಿತುಕೊಂಡೇ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿದಳೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿ ಎದ್ದೆ. “ಏಳಬೇಡ..., ಮಲಗು!” ಎಂದಳು. ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಮಲಗಿದೆ. “ಯಾವಾಗ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಿ ನಿನ್ನ ಕರ್ಮ?” ಎಂದಳು. “ನೀನೇ ನಾನಾದಾಗ!” ಎಂದೆ. “ನಿನಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೊಡಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ!” ಎಂದಳು. “ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ತಾನೆ ಬಿಡುಗಡೆ?” ಎಂದೆ. “ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡುಗಡೆ! ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯ?” ಎಂದಳು. ನಾನೇನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದಳು. ನೆರಳು ರೂಪದ ಅವಳು..., ನನ್ನ ಇನ್ನೂರನೇ ಕಥೆ! “ಇನ್ನುಮುಂದೆ ನನ್ನ ಹೊರತು ನಿನಗೆ ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ! ಇಷ್ಟುದಿನ ನೆರಳಿನಂತೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ..., ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಆತ್ಮದ...

“ಭಾರತ- ಪಾಕೀಸ್ಥಾನ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಯಾರು ಗೆದ್ದರು ಯಾರು ಸೋತರು ಅನ್ನುವುದು ನನಗೆ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ! ಅದೊಂದು ಗೇಂ- ಅಷ್ಟೆ! ಆದರೆ ಪಂದ್ಯ ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ಶೇಖ್‌ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕೊಡದಿರುವುದು ತಪ್ಪು!” ಎಂದಳು ಗೆಳತಿ. “ಎಂತದೇ...! ಅಮಾಯಕ ಪ್ರವಾಸಿಗಳ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಬಿಚ್ಚಿಸಿ ಅವರ ಮತವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಗುಂಡಿಟ್ಟು ಕೊಂದವರಬಗ್ಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಹುದೇ? ರೇಪ್ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಶೇಖ್‌ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕೊಡುವುದು ದೊಡ್ಡತನ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದೀಯ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. “ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆಂದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹಾಗೆ ಹೇಳಬಹುದೇ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.  * ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಂಡ..., ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದ..., ವರ್ತಮಾನದ ವಾಸ್ತವಗಳಿಂದಲೇ ಕಲಿಯದ ನಾವು ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆಯೇ? ಭ್ರಮೆ!! ಆದ್ದರಿಂದ..., ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ! ವಿವರಿಸಿದರೆ ಸಾವಿರ ಪುಟಗಳನ್ನು ಮೀರಬಹುದಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಮೂರುನಾಲ್ಕು ಪುಟಗಳು ಮೀರದಂತೆ ಹೇಳಲೊಂದು ಶ್ರಮ! ಈ ಕಥೆಯಿಂದ ಕಲಿತವರು ಕಲಿತರು ಕಲಿಯದವರು ಮುಂದೆ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ! ಕಥೆ ಶುರುವಾಗುವುದು ಸುಮಾರು ಏಳನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಬರೆದ ಒಂದು ನಿಯಮ ಪುಸ್ತಕದೊಂದಿಗೆ. ಆತನೊಬ್ಬ ಶಾಂತಿಪ್ರಿಯ ಮತಾಚಾರ್ಯ- ಅಂತೆ! ತನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯ ಹೊರತು ಉಳಿದದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಸುಳ್ಳು ಅನ್ನುವ..., ಆ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿದ್ದರೆ ಏನು ಫಲ..., ವಿರುದ್ಧವಾದರೆ ಏನು ಫಲ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿರುವ ಆ ಪುಸ್ತಕ ಈ ಆಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲೂ ...

“ನಾಳೆ ಸಂಜೆಗೆ ಫಿಕ್ಸ್!” ಎಂದೆ. “ಪ್ಲಾನ್ ಅದೇನ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಕಥೆಗಾರ. “ಹಾ..., ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದೆ..., ಆದ್ರೆ ಲಾರಿ ಅಲ್ಲ- ಬಸ್! ಬಸ್ ಆದ್ರೆ ಯಾರಿಗೂ ಜಾಸ್ತಿ ಡೌಟ್ ಆಗಲ್ಲ- ಆಕಸ್ಮಿಕ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್! ಸಿಸಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಇರೋಕಡೇನೇ ಮಾಡೋದು ಅಂತ...! ಎಲ್ಲಾ ಏರ್ಪಾಡು ಮಾಡಿ ಆಯಿತು!” ಎಂದೆ. ನಾವು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. “ಆದ್ರೂ..., ಯಾಕೆ ಅಂತ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ ನೀನು!” ಎಂದ ಒಬ್ಬ. “ಹೇಳ್ತೀನಿ- ಈಗಲ್ಲ!” ಎಂದೆ. “ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡೋದೇ ತಾನೆ?” ಎಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ. “ಹಾ..., ನಾಳೆ ಇಲ್ಲೇ..., ಇದೇ ಟೈಂ!” ಎಂದೆ. “ಇರಿ..., ನಾಲಕ್ಕು ಟಿ ಹೇಳಿ ಬರ್ತೀನಿ! ಕುಡಿದು ಹೋಗೋಣ!” ಎಂದ ಕಥೆಗಾರ. ಅವನು ಎದ್ದು ಬಾಗಿಲು ದಾಟಿದಾಗ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ..., “ನನ್ನ ಬಗ್ಗೇನೇ ಕಥೆ ಬರೀತಾನೆ! ಏನ್ ಮಾತಾಡಿದ್ರೂ ಕಥೆ! ಮಾತಾಡದೆ ಇದ್ರೂ ಕಥೆ! ಕೂತ್ರೂ ಕಥೆ, ನಿಂತ್ರೂ ಕಥೆ! ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಸತ್ರೂ ಕಥೆ ಬರೀತಾನೆ!! ಸಾಕಾಗಿದೆ!! ನಾಳೆ ಸಂಜೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಥೆ ಮುಗಿದಿರುತ್ತದೆ! ಅವನದೇ ಪ್ಲಾನ್...!”

“ಅವನು..., ಆ ರಾಕ್ಷಸ ಬಂದು ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡಿ ಹೋದ!” “ಹೇಗೆ?” “....” “ಹೋದ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದೀಯ....! ಇನ್ನೇನು ಚಿಂತೆ?” “....” “ಅವ ನಿನ್ನ ಜೀವನ ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡುವಾಗ ನೀನೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ? ನಿನಗದರ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾ? ಅದಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟೆ?” “....” “ನಿನ್ನ ಜೀವನ ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡಿದ ಅವನ ಬದುಕು ಹೇಗಿದೆ?” “....” “ಹೀಗೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರೆ ಏನರ್ಥ? ಮಾತಾಡು!” “ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ!” “ಸರಿ...! ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೋ....! ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾವೇ ಹೊಣೆಗಾರರು! ಯಾರೋ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿದರೆಂದೋ ನಾಶ ಮಾಡಿದರೆಂದೋ ಹೇಳುವುದರಷ್ಟುದೊಡ್ಡ ಮೂರ್ಖತನ ಬೇರೆಯಿಲ್ಲ. ಅದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲದ..., ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಾಗದ ಹೇಡಿಗಳು ಹೇಳುವ ಮಾತು! ಹಾಗೆಯೇ..., ಯಾರೋ ಬಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಉದ್ದಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಾ ಕೂರುವುದೂ....! ಒಬ್ಬರನ್ನು ನಾವು ನಂಬಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ..., ಒಬ್ಬರಿಗೆ ನಾವು ಕೊಟ್ಟ ಮಹತ್ವದಿಂದಾಗಿ- ಸ್ಥಾನದಿಂದಾಗಿ..., ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ..., ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಏರುಪೇರು ಉಂಟಾಗಬಹುದಾಗಲಿ..., ನಮ್ಮ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಬದುಕನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅವಕಾಶ ನಮಗೆ ಮಾತ್ರ! ನಾವು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ..., ಗೆಲ್ಲಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ..., ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಅನ್ನುವುದು ...

ನನಗೆ ದಕ್ಕದ ಕವಿತೆ..., ಅವಳು! ಅವಳಿಗೆ ಬೇಡದ ಕಥೆ..., ನಾನು! ಕವಿತೆ ದಕ್ಕದಿರಲು ಕಾರಣ..., ಅದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ! ಕಥೆ ಬೇಡದಿರಲು ಕಾರಣ..., ಅದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ!! 😁😁😁

  ನಾನೇಕೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ? ಬರೆಯದೇ ಇರಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ- ಆದ್ದರಿಂದ!! ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ..., ನನ್ನೊಳಗೆ ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ವಿಷಯ ಹುಟ್ಟದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ! ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನೋಡಲಿಲ್ಲ- ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ! ಸುತ್ತಾಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ..., ಯಾರೊಂದಿಗೂ ವಿಷಯಾಧಾರಿತ ಮಾತುಕತೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ..., ಚರ್ಚೆಯಿಲ್ಲ- ಯಾರನ್ನೂ ಭೇಟಿಯಾಗಲೂ ಶ್ರಮಿಸಲಿಲ್ಲ...! ಬರೆಯಬಾರದು- ಅಷ್ಟೇ...! ಆದರೇನು ಮಾಡುವುದು? ನನ್ನರಿವಿಲ್ಲದೇ..., ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮೀರಿ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ ತುಡಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ! ಅದನ್ನು ಬರೆಯದೇ ಇರಲು ಶ್ರಮಿಸಿದಷ್ಟೂ..., ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲು ನನಗೆ ಏಕಾಗ್ರತೆಯೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ! ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಓದುಗರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬರಹಗಾರರೇ ಇದ್ದಾರೆ! ಈಗ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಬರಹವನ್ನು ಕೂಡ ಸ್ಕ್ರೋಲ್‌ಮಾಡಿ-ನೋಡಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು ಓದುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಅರಿವು ನನಗಿದೆ! ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ- ಯಾಕೆ? ನಾನೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುಗರಿಲ್ಲದ ಕಥೆಗಾರ! ಅಥವಾ..., ಓದುಗರು ಒಪ್ಪದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಕಥೆಗಾರ!! ಅಷ್ಟೇ ಉತ್ತರ- ನನ್ನ ಕಥೆಗಳು/ಬರಹಗಳು ಒಳಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾರದ್ದಕ್ಕೆ ಹೊರ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ ಹೊರತು- ಯಾರಾದರೂ ಓದಲೆಂದೋ ಓದಲೇ ಬೇಕೆಂದೋ ಅಲ್ಲ! ಓದಿದರೆ- ಓದಿ ಮೆಚ್ಚಿದರೆ, ಬೈದರೆ, ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿದರೆ ಖುಷಿಯೇ ಹೊರತು..., ಓದಲೇ ಬೇಕೆನ್ನುವ ತುಡಿತವೋ...

      “ ಅಲ್ಲವೋ ..., ನೀನು ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಬರೆದರೆ ಅದು ನಿನ್ನದೇ ವಿಷಯ ಅನ್ನಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ದೂರ ಇಡಲ್ವಾ ?” ಎಂದಳು ಗೆಳತಿ ! “ ಉದಾಹರಣೆ ಹೇಳು !” ಎಂದೆ . “ ಅದೇ ..., ನಾವು ಸೇರುವಾಗ ..., ' ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ತಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರ ರಾಕ್ಷಸ ?’- ಅಂತ ನಾನು ಕೇಳಿದೆ ! ನೀನು - ' ಹಾಗೊಬ್ಬರನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು ' ಅಂದೆ ! ಅದನ್ನೇ ಆಮೇಲೆ ..., ಹುಡುಕಿ ..., ಸಿಕ್ಕವಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದೆ , ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತೆ ಕಥೆ ಬರೆದೆ !! ನೀನು ' ಹಾಗೊಬ್ಬಳನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು ' ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದು ನನಗೆ ಪರ್ಸನಲ್ ಆಗಿ ! ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೂ ..., ನೀ ಹುಡುಕಿದ ಅವಳೂ ..., ಕರ್ಮ - ಓದುಗರ ವಿಷಯ ಬಿಡು - ನನಗಾದರೂ ನಿನ್ನ ಕಥೆ ಓದಿ ಏನನ್ನಿಸಬೇಡ ?!” ಎಂದಳು . “ ಏನನ್ನಿಸಿತು ?” ಎಂದೆ . “ ಡೌಟ್ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತೆ !?” ಎಂದಳು . “ ಕಣ್ಮಣಿ ..., ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ ಕೇಳು ! ಅದನ್ನ ನೀನು ನಂಬ್ತೀಯೋ ಇಲ್ವೋ ಅನ್ನೋದರಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಿದೆ ! ಕಥೆಗಾರ ಅಂದಮೇಲೆ - ಕಥೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳ್ತಾನೆ ಅನ್ನೋದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ !” ಎಂದೆ . ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡಿದಳು ! “ ನಿನಗೆ ದೇವರಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆಯಾ ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ . ಹೌದೆನ್ನುವಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು ! “ ದೇವರೆಂದರೆ ಯಾರು ಅಂತ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ ಕೇಳು ....! ಆ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ನೀನು ನಂಬ್ತೀಯೋ...

   ಹಾರಿಣಿ * ಅವಳ ಹೆಸರು ಹಾರಿಣಿ . ವಯಸ್ಸು ನಲವತ್ತು - ಗೊತ್ತು ಆದ್ದರಿಂದ ನಲವತ್ತು ! ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೆ ಮೂವತ್ತೈದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ - ಹಾಗಿದ್ದಾಳೆ ! ಬರಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ . ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಪೂಜೆ . ತಲುಪಿ ಸಮಯವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡೆ . ಸಂಜೆ ಏಳು . ಏಳೂವರೆಯಿಂದ ಒಂಬತ್ತರವರೆಗೆ ಪೂಜೆ . ಪೂಜೆಯಿದೆ ಬಾ ಅಂದಿದ್ದಳು . ಅವಳಿಗೂ ಗೊತ್ತು ಯಾವ ಪೂಜೆಯೆಂದು ನಾನು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ! ಅವಳೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ! ಅಥವಾ ಹೇಳಿದ್ದಳ ? ಏನೋ ..., ಯಾವ ಪೂಜೆಯೆಂದು ನೆನಪಾಗಲಿಲ್ಲ - ಸೊ ಹೇಳಿಲ್ಲ ! ಗಜಿಬಿಜಿ . ತುಂಬಾ ಜನ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ . ಬರೀ ನೆಂಟರೋ ಅಥವಾ ನನ್ನಂತಾ ಪರಿಚಯದವರು - ಆಸುಪಾಸಿನವರೂ ಇದ್ದಾರೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ . ಮನೆಯ ಒಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೋ ಬೇಡವೋ ಅನ್ನುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ..., ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದ ಬೇವಿನ ಮರ ಸೆಳೆಯಿತು . ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಸೀಬೇಮರ . ಮರದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ಹಣ್ಣುಗಳು ! ಪೂಜೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಅರ್ಧಗಂಟೆಯಿದೆ . ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನಿಸಿ ಹೊರಬರೋಣವೆಂದು ಬಾಗಿಲಕಡೆ ನಡೆದರೆ ..., ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ - ಹಾರಿಣಿ ! ಬಿಳಿ ಹೂಗಳಿರುವ ಕಪ್ಪು ಸೀರೆ ! ಬೇಲೂರಿನಲ್ಲೋ ಹಳೆಬೀಡಿನಲ್ಲೋ ಸೋಮನಾಥಪುರದಲ್ಲೋ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ - ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ಕಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಶಿಲ್ಪಗಳನ್ನು - ಅವರು ಇವಳನ್ನು ಕಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ ! ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಅಳತೆ ಮೀರದ ಆಕಾರಬದ್ಧ ಶರೀರ ... ಅ...

    * ನಮಸ್ತೇ ..., ನಾನು ಲಕ್ಷ್ಮಿ - ಶಂಭುವಿನ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ! ನಿನ್ನೆ ಅವನಿಗೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದೆ ! ಅವನ ಹೊರತು ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಅವನ ತಕರಾರು ! ಅದರಲ್ಲೂ ಅವನ ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ - ಹೆತ್ತಮ್ಮನಿಗೂ ಹೆತ್ತಮ್ಮನಷ್ಟೇ ಅವ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅಮ್ಮನಿಗೂ ...! ಸೋ ..., ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಂತೆ - ನಾನೇ ...! ಪತ್ರವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಸಿ ವಿವರಣೆ ಬೇಕೆನ್ನಿಸಿದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ವಿವರಣೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ! * * ಹೇಗಿದ್ದೀಯ ಶಂಭು ? ನಿನಗೇನು ? ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇರುವವನು ! ಏನೇ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದರೂ ..., ಮಾನಸಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಏನೇ ಇದ್ದರೂ - ನೀ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರುತ್ತಿ ! ಆ ಘಟನೆಗಳನ್ನೂ - ಸಂಘರ್ಷವನ್ನೂ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡುತ್ತಿ ! ಸೈಕಲಾಜಿಕಲ್ ಅನಾಲಿಸಿಸ್ ಮಾಡ್ತಿ ! ಈಗಲೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದೀಯ ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತು ...! ಆದರೂ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ! ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ! ನಿನ್ನದೇ ಮಜವಾದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಿದೆಯಲ್ಲಾ ...? ಆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಪ್ರಕಾರ ..., ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯಾರಿಟಿ ಬದಲಾಗಬೇಕಾದ ಸಮಯವಾಯಿತು !!! ಎಷ್ಟು ನಗು ಬಂತು ಗೊತ್ತಾ ಆ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ನೋಡಿ ..., * ಬದುಕುವುದು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷವಂತೆ ! ಮೊದಲ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ವಿದ್ಯಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯಂತೆ ..., ಎರಡನೇ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಧೈರ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯಂತೆ ..., ಮೂರನೇ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಧನಲಕ್ಷ್...