writings

ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬಾರದು. ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲಾಗದು! ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳು ಬರೆದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳು ಶುರುವಿನಲ್ಲೇ ಮುಗಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ! ಕೆಲವು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಬರೆಯುವುದೇ ಅರ್ಥವಾಗದಂತೆ! ಕೆಲವು ಬರೆಯಲೇ ಬೇಕಾದ ಕಥೆಗಳೂ ಒಳಗೇ ಉಳಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ! ಆದರೂ..., ಬರೆದುದಕ್ಕಿಂತ ಬರೆಯದೇ ಉಳಿದ ಕಥೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಅನ್ನುವಲ್ಲಿ..., ಜೀವನವಿದೆ!

ಗಣ * ಗಾಢ ನಿದ್ರೆ. ಕನಸು. ಅಲರಾಂ ಸೌಂಡಿಗೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟೆ. ಕತ್ತಲು. ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಕನಸು ಮರೆಯದಂತೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತು ವರ್ಷ ಮುಂಚೆ ನಡೆದ ಸಣ್ಣ ಘಟನೆ- ಕನಸಿನಲ್ಲಿ! ಆ ಘಟನೆ ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ..., ಆದರೆ ಈಗ ಕನಸಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರ ಅರ್ಥವೇನಿರಬಹುದು? ನನಗಾಗ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು. ಐದನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ಸಮಯ. ಶಾಲೆಯ ಹಿಂಬಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಮಶಾನ! ಗೆಳೆಯರು ಬರುವುದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ- ಒಬ್ಬನೇ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಹಾರಿ ಸ್ಮಾಶನಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಹುಣಸೇ ಮರ. ಅದನ್ನು ಹತ್ತಿ ಹುಣಸೆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ಕೆಳಗಿಳಿದೆ. ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹಣ್ಣೊಂದನ್ನು ಚಪ್ಪರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮರದ ಎಲೆಗಳ ಗಲಗಲ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಹದ್ದಿನ ಶಬ್ದವೂ ಕೇಳಿಸಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದೆ. ಎಂತಹಾ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯ! ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಎಲೆಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯ! ಆ ಸೂರ್ಯನ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿರುವಂತೆ..., ಹದ್ದು- ನೆರಳಿನಂತೆ! ನಡುಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಲಾಗದು, ಆದರೆ ಮರದ ಎಲೆಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ..., ಹದ್ದಿನ ಮರೆಯಲ್ಲಿ..., ಕಣ್ಣು ಚಿಕ್ಕದು ಮಾಡಿ- ನೋಡಬಹುದು! ಅತ್ಯಂತ ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಅದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮೈ ಹಗುರಾದಂತೆ..., ನನ್ನಿಂದ ನಾನು ಬೇರೆಯಾದಂತೆ- ಭಾವ! ಎದ್ದೇಳಲು ಶ್ರಮಿಸಿದವನು ತಲೆ ತಿರುಗಿದಂತಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟೆ. ನಂತರ ಎಷ್ಟುಹೊತ್ತು ಮೂರ್ಚಿತನಾಗಿ ...

ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಎದ್ದೆ. ಹೊರಟೆ. ಮತ್ತೆ ಮರಳಲಾಗದ ದಾರಿ. ಮಹಾನದಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಇಳಿದೆ. ಈಜಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ದಡ. ಮುಂದುವರೆದೆ. ಮರುಭೂಮಿ. ದಾಟಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ. ಪರ್ವತ. ಹತ್ತಿದೆ. ಇಳಿದೆ. ಗಾಢಾಂಧಕಾರ. ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ! ಅಥವಾ..., ಇದೇ ವಿಧಿ! ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ. ತಡಕಾಡುತ್ತಾ ಮುಂದಕ್ಕೆ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು. ಅದೇ ಗಮ್ಯ! ಚಲನೆಯೇ ಜೀವನ! ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ..., ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯುತ್ತದೋ ಇಲ್ಲವೋ..., ಜೀವನ ಮಾತ್ರ..., ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆಯೇ ನಡೆಯಬೇಕು! ನಡೆಯದಿದ್ದರೆ..., ಆ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಮುಗಿಯಬೇಕು! ಸೋಲು- ಗೆಲುವು, ಸುಖ- ದುಃಖ, ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು- ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಸಿಕ್ಕವರು- ಉಳಿದವರು- ಬಿಟ್ಟು ಹೋದವರು ಅನ್ನುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು..., ಚಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು- ಮುಗಿಯದ ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ- ಮುಗಿಯುವ ಬದುಕು ಮತ್ತೆ ಮಲಗುವವರೆಗೆ!!

  ಹೋಟೆಲ್ ಸಿತಾರ- ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್! ಸೂಪರ್ ಎಕಾನಮಿ ರೂಂ ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅಂದರೆ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯ ರೂಂ! ನಾಲಕ್ಕನೆಯಬಾರಿ ಈ ಹೋಟೆಲ್‌ಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದು! ಒಬ್ಬನೇ... ಮೂರನೆಯ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ರೂಂ. ಭರ್ಜರಿ ಮಳೆ. ಬರಗಾಲ ಡಿಕ್ಲೇರ್ ಆಗಿತ್ತು! ಜೊತೆಗೆ..., ಜೂನ್ ಮುಗಿದರೂ ಮಳೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ..., ಮಳೆಯೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಅತಿಯಾದ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಟೂ-ವೀಲರ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಹಸನೂರು ಚೆಕ್‌ಪೋಸ್ಟ್ ದಾಟಿ ಬನ್ನಾರಿ ಹೇರ್‌ಪಿನ್ ಕರ್ವ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುವಾಗ ಶುರುವಾಯಿತು ಮಳೆ! ಎಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು? ನನಗೇನೂ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುವುದು ಹೊಸದಲ್ಲ! ಒಮ್ಮೆ ಒದ್ದೆಯಾದರೆ ಮುಗಿಯಿತು..., ತಲುಪಬೇಕಾದ ಜಾಗ ತಲುಪಿದಮೇಲೆಯೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು! ಮಧ್ಯದ ಟಿ-ಬ್ರೇಕ್ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ ಹೊರತು..., ಮಳೆ ಅನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೂ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ! ಆದರೂ ಇಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿನ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಇದೇ ಮೊದಲು! ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್‌ವರೆಗೂ ಗ್ಯಾಪ್‌ಏ ಇಲ್ಲದಂತೆ! ಹೋಟೆಲ್ ತಲುಪಿ ರಿಸಪ್ಷನ್ ಬಳಿ ಹೋದಾಗ ಪರಿಚಯದ ನಗು. ಒದ್ದೆಯಾದ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಕೀ ತೆಗೆದುಕೊಟ್ಟು..., “ಮೊದಲು ಫ್ರೆಶ್ಶಪ್ಪಾಗಿ ಬನ್ನಿ, ಫಾರ್ಮಾಲಿಟೀಸ್ ಆಮೇಲೆ ನೋಡ್ಕೋಳೋಣ!” ಎಂದರು. “ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬರೋಕೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ?!” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. “ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ...!” ಎಂದರು. ಸಮಯವನ್ನು ನೊಡಿಕೊಂಡೆ. ಈಗ ಇನ್ನೂ ಐದು ಗಂಟೆ. ಟಕಟಕನೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿ..., ನನ್ನ ಎಂದಿನ ರೂ...

ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕೂವರೆ. ಮನೆಯಿಂದ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೆ. ಸ್ಟೆಪ್ ಹತ್ತಲು. ಎಂದಿನಂತೆ ಸುಮಾರು ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ನಾಯಿಗಳು. ಗಾಡಿ ಸ್ಪೀಡ್ ಇದ್ದರೆ ಅಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ಲೋ ಮಾಡಿದರೆ, ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ- ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ! ಒಂದು ತಿರುವಿನ ಬಳಿ ತಲುಪಿದಾಗ ಒಬ್ಬರು ಹೆಂಗಸು. ಪಾಪ ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಹೆದರಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ದಾಟಿ ಹೋದೆ. ತಿರುವು ತಿರುಗಿ ನಿಂತೆ. ಎರಡುನಿಮಿಷವಾದರೂ ಅವರು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ತಡೆಯದೆ ವಾಪಸ್ ಬಂದೆ. ನಾಯಿಗಳು ಕಚ್ಚುತ್ತವೋ ಇಲ್ಲವೋ..., ಹೆದರಿಕೆಯಾಗುವುದು ನಿಜ. ನನಗಾದರೆ ಗೊತ್ತು..., ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್ ಆಗಿದೆ- ಕಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ! ಅವರು ನಾಯಿಗಳನ್ನು ದಾಟಲಾಗದೆ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರಿಗೋ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ- ಧೈರ್ಯಕ್ಕೆ ಇರಬಹುದು! ನಾನು ಹೋಗಿ ನಾಯಿಗಳಿಗೂ ಅವರಿಗೂ ಅಡ್ಡ ನಿಂತೆ. ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಹೇಗೋ ದಾಟಿ ಹೋದರು. ಅವರು ತಿರುವು ತಿರುಗುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದು ನಾನೂ ಹೊರಟೆ. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ದಾಟಿ ಹೋಗುವಾಗ ಅವರು ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಕೇಳಿಸಿತು. “ನಾಯಿಗಳನ್ನ ಹೇಗೋ ಸಂಭಾಳಿಸಬಹುದು ಮನುಷ್ಯರನ್ನ ಕಷ್ಟ! ಅವ್ನು ಹಾಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಾಗ ಜೀವ ಹೋದಂಗಾಯ್ತು! ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಬಂದ್ರು ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಹಾಗೇ ನಿಂತಿದ್ದ-” ಎಂದು ಹೇಳಿ ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸಿ..., “ಯಾಕೋ ಫಾಲೋ ಮಾಡ್ತಿದಾನೆ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ- ಹೆದರಿಕೆಯಾಗುತ್ತ...

ಬರೆದು ಮುಗಿಸಲಾಗದ..., ಆದರೆ..., ಬರೆಯದಿದ್ದರೂ ಮುಗಿಯುವ ಕಥೆ- ಬದುಕು!

ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನನ್ನೇ ನೋಡಿದೆ. ಅ-ವ-ನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆ! “ಪ್ಯಾಂಟ್ ತೆಗಿ!” ಎಂದೆ. ಎಷ್ಟು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಾನೆ..., ಇದೇ ಮೊದಲೇನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ!! “ಎಂತದೆ ಹಾಗೆ ನೋಡ್ತಿ?!” ಎಂದ- ಪ್ಯಾಂಟ್ ತೆಗೆಯುವ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ! “ಪ್ಯಾಂಟ್ ತೆಗಿ ಅಂದ್ರೆ ಒಳ್ಳೆ ಹೆಣ್ಮಕ್ಳ್‌ತರ ನಾಚ್ಕೋತಿದೀಯ?!” ಅಂದೆ. “ನಾಚಿಕೆಯೇನು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಸ್ವತ್ತಾ? ನಮಗೂ ನಾಚಿಕೆ ಮರ್ಯಾದೆಯೆಲ್ಲಾ ಇದೆ!” ಎಂದ. “ಇಷ್ಟುದಿನ ಇಲ್ಲದ್ದು???” ಎಂದು ಒತ್ತಿ ಕೇಳಿದೆ. “ಇಷ್ಟುದಿನ ನಾನೆಲ್ಲೆ ನಿನ್ನಮುಂದೆ ಪ್ಯಾಂಟ್‌ಬಿಚ್ಚಿ ನಿಂತಿದೀನಿ?” ಎಂದ. ತೇಲುಗಣ್ಣುಮಾಡಿದೆ. ಎಲಾ ಇವನಾ....! ಎಷ್ಟುಸಾರಿ ಸೇರಿರ್ತೀವಿ? ಹತ್ತು? ಇಪ್ಪತ್ತು? ಮೂವತ್ತು.....?! ಸೇರಬೇಕೆಂದರೆ ಬೆತ್ತಲಾಗದೆ ಹೇಗೆ??? ಅವನ ಅಜ್ಜೀನಾ ಬಡಿಯ- ನಾಟಕ ಮಾಡ್ತಾನೆ! ಯೋಚನೆ ನಿಂತಿತು...! ಏನೋ ಅನುಮಾನ...! ನಿಜಾ....! ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ..., ಮಾತುಕತೆಯಾಗುತ್ತದೆ..., ಯಾವುದೋ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಜಾರುತ್ತೇವೆ..., ಯಾವುದೇ ಮುಜುಗರವಿಲ್ಲದೆ 'ನನ್ನ' ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕಳಚಿ- ಉಂಗುಷ್ಟದಿಂದ ನೆತ್ತಿಯವರೆಗೆ ಮುದ್ದುಮಾಡಿ ನ-ನ್ನ-ನ್ನುಪ್ರಿಪೇರ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ..., ನಾನೇ, ಇನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದು ಅನ್ನುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ..., ಅವನನ್ನು..., ಬಟ್ಟೆ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆನ್ನುವ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ- ತೆಗೆದು- ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ..., ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ..., ಸಂತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಮ...

ಭಯಂಕರ ಡಿಪ್ರೆಶನ್! ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದ ಹೊರತು ಡಿಪ್ರೆಶನ್ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ! ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಕುಳಿತೆ! * ಅಮ್ಮ ಸಮುದ್ರ ಅಮ್ಮ ಪರ್ವತ ಅಮ್ಮ ಪ್ರಪಂಚ ಅಮ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಕೊನೆಗೆ..., ಅಮ್ಮ- ಅಮ್ಮ! * ಅಮ್ಮ- ಮಗ ಪರಮಾತ್ಮ- ಜೀವಾತ್ಮ! ಇಷ್ಟೇ..., ಅದ್ವೈತ ತತ್ತ್ವ!!

ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ವೈಯುಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಪರಿಚಯವಾದ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ "ಪ್ರಖ್ಯಾತ" ಬರಹಗಾರ ಆತ! ಆತನ ನಂತರ ಯಾವೊಬ್ಬ ಪ್ರಖ್ಯಾತರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲೂ ನಾನು ಶ್ರಮಿಸಿದವನಲ್ಲ! ವಿಐಪಿ-ಗಳಿಗೂ ನನಗೂ ಆಗಿಬರುವುದಿಲ್ಲ!!! ನಾನು ಯಾರೊಬ್ಬರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೀಳದೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕಲು ಇಷ್ಟಪಡುವವ! ಈ ಬ್ಯುಸಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ..., ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಾನೊಂದು ಹೊರೆ ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ! ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರಿಂದ- ಬ್ಯುಸಿ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವವ! ಆ ನಾನು..., ಆ ಸಾಹಿತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮಹತ್ವ ಅತಿಯಾಯಿತೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು- ಆತನಿಂದ ನಾನು ಅವಜ್ಞೆಗೆ ಒಳಗಾದಾಗ!! ಆದ ಅವಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕಥೆಯಂತೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ! ಆ ಕಥೆ ಆತನಿಗೆ ತಲುಪಿರಬಹುದಾ?! ಈ ಊಹೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದುರೀತಿಯ ಪೈಶಾಚಿಕ ಆನಂದವಿದೆ! ಊಹೆ ಯಾಕೆ?! ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಆತನ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎಷ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ! ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು! ಅಮ್ಮನ ಅಕೌಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದೆ. ಮೊದಲ ಮೂರಕ್ಷರ ಟೈಪ್ ಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು! ಗೆಳಯನ ಅಕೌಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿಸಿದೆ- ಮೂರಕ್ಷರ ಟೈಪ್ ಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ! ಇನ್ನೂ ಮೂವರು ನಾಲ್ವರಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿಸಿದೆ- ಹೆಸರು ಬಂತು!! ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಬರಲಿಲ್ಲ! ನ-ನ-ಗೆ ಮಾತ್ರ ಆತನ ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ ಅಕೌಂಟ್ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದರೆ??? ಓದಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೇಳಿ, ಓದಿ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಡಿ ಎಂದು ಹೇ...

ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಬಂದೆ. ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಯೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತೇನೆ ಅಂದಿದ್ದೆ. ಹನ್ನೆಡರು ಗಂಟೆ ಹತ್ತು ಸೆಕೆಂಡ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ! ಮಹಾಪರಾಧ! “Sorry sorry sorryyyy” ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ಬಂದೇ..! ಮುಖ ಊದಿಸಿದಳು. ಜೇಬಿನಿಂದ- ಸರ್‌ಪ್ರೈಸ್ ಆಗಿ ಕೊಡಲು ತಂದಿದ್ದ ಡೈಮಂಡ್ ರಿಂಗ್ ಹೊರತೆಗೆದೆ. ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿದವಳನ್ನು ಬಲವಂತದಿಂದ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿ..., “ಐ ಲವ್‌ ಯು! ವಿಲ್‌ಯು ಮ್ಯಾರಿ ಮಿ?” ಎಂದೆ. “ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಒಂದು ಚೂರೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಲ್ಲ!” ಎಂದಳು. “ಏನೆ ಹೀಗಂತಿದೀಯ? ಇದುವರೆಗಿನ ನನ್ನ ಪರಿಚಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗನ್ನಿಸಿತಾ?” ಎಂದೆ. “ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಕಾಯ್ತಿದೀನಿ ಗೊತ್ತಾ?” ಎಂದಳು. “ಕರೆಕ್ಟಾಗಿ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂದಿದ್ನಲ್ಲೆ?” ಎಂದೆ. “ಬಂದ್ಯ?” ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ! ಹತ್ತು ಸೆಕೆಂಡ್ ತಡವಾಗಿದ್ದನ್ನೇ ಕಾರಣವಾಗಿಸಿದ್ದಾಳೆ! ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಅವಳನ್ನೇ ಕೇಳಿದೆ..., “ಸರಿ ಈಗ ಏನ್ ಮಾಡ್ಲಿ? ಏನ್‌ ಮಾಡಿದ್ರೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತೀನ ನಂಬ್ತೀಯ?” ಎಂದೆ. “ನಿನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಕೊಡು!” ಎಂದಳು. ಎದೆಯನ್ನು ಬಗೆದು ಹೃದಯವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು ಕೊಟ್ಟೆ...! “ಇದೆಂತ? ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣ ಹಾಕಿದ ಸ್ಪಾಂಜ್ ಕೊಟ್ಟಿದೀಯ? ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದು ಹೃದಯ!” ಎಂದಳು. ಮೂಕ ವಿಸ್ಮಿತನಾಗಿ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದೆ!

ಪ್ರೇಮ:- ಎಷ್ಟು ಚಂದ ನನ್ನ ಬಂಗಾರಿ! ಅವಳ ಮುಖದ ನೆಮ್ಮದಿ- ನನ್ನ ಗೆಲುವು! ಅಂಗಾತನೆ ಮಲಗಿರುವ ನನ್ನ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಎದೆಯಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು, ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಎಷ್ಟು ಶಾಂತವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ! ಅವಳ ತಲೆಯಮೇಲೊಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಬಂಗಾರಿ...., ಅವಳನ್ನು ನಾನು ಕರೆಯುವುದೇ ಹಾಗೆ! ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷದ ದಾಂಪತ್ಯ! ಪರಿಚಯ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಯೇ ಆಗಿತ್ತು..., ಸಿನೆಮಾದ ಶೂಟಿಂಗ್‌ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಅಸಿಸ್ಟಂಟ್ ಡೈರೆಕ್ಟರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ ಜನರೊಂದಿಗಿನ ಅವಳ ಅಕ್ಕರೆ, ಒಲವು, ವಾತ್ಸಲ್ಯಪೂರಿತ ಒಡನಾಟ ನನ್ನನ್ನು ಸೆಳೆದಿತ್ತು. ಪರಿಚಯ..., ಗಾಢ ಪರಿಚಯವಾದಾಗ, ಅವಳಬಗ್ಗೆ ಸಣ್ಣ ಅನುಕಂಪವೂ ಮೂಡುವಂತಾ ನಿಜವೊಂದು ತಿಳಿಯಿತು! ಅವಳು ವಿಧವೆ! ಇಪ್ಪತ್ಮೂರನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ, ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದಳು! ಗರ್ಬಿಣಿಯಾದ ತನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನುಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೆರಿಗೆಗೆಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಟಿಪ್ಪರ್ ಲಾರಿ ಗುದ್ದಿ ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ ಜನ ಮರಣಿಸಿದ್ದರು! ಇವಳ ಗಂಡ, ಗಂಡನ ತಂಗಿ(ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿದ್ದ ಪಾಪುವೂ!), ತಂಗಿಯ ಗಂಡ- ಆತನ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಡ್ರೈವರ್..., ಎಲ್ಲರೂ! ನಾನು ಪರಿಚಯವಾಗುವಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಮೂವತ್ತೊಂದು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು! ನನಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು!! ಅವಳಬಗ್ಗೆ ನನಗಿದ್ದದ್ದು ಆಕರ್ಷಣೆಯ? ಅನುಕಂಪವಾ? ಪ್ರೇಮವಾ? “ನೀನು ನನಗೆ ಬೇ...

“ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮ ಬಿಟ್ಟರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು ನಾನೇ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ!” ಎಂದ ಗೆಳೆಯ. ಇವನ ಈ ಮಾತನ್ನು ಪೀಠಿಕೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವುದಕ್ಕೂ, ಮುಂದೆ ನಾನು ಹೇಳಲಿರುವ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಏನು ಸಂಬಂಧವೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಹಾಗಯೇ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಬೇರೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಬೇಕೋ ಅದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಪೀಠಿಕೆಯನ್ನು ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡುವಂತೆ ಏನಾದರೂ ಹೊಳೆಯಬಹುದೇನೋ ನೋಡೋಣ! ೧ ಇಪ್ಪತ್ತನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಮೂವತ್ತ ನಾಲ್ಕನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ನನ್ನ ತೂಕ ಅರವತ್ತೆಂಟು ಕೆ.ಜಿ! ಆಚೆಯಿಲ್ಲ, ಈಚೆಯಿಲ್ಲ! ನಂತರ ಕೊರೋನ ಬಂತು! ಜೊತೆಗೆ- ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಆಗಿ ಕಾಲಿನ ಲಿಗಮೆಂಟ್ ಕಟ್ ಆಯ್ತು! ಆಪರೇಷನ್ ಆಯ್ತು! ಒಂದು- ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ತೂಕ ಎಪ್ಪತ್ತ ಆರು ಕೆ.ಜಿ ಆಯ್ತು- ಎಂಟು ಕೆ.ಜಿ ಜಾಸ್ತಿ!!! ಡಾಕ್ಟರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಮುಂಚಿನಂತೆ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯುವಂತಾಗಲು ಮಿನಿಮಂ ಎರಡು ವರ್ಷವಾದರೂ ಬೇಕು ಅಂದರು! ಆರನೆಯ ತಿಂಗಳಿಗೇ ನಾನು ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತೋದು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ! ವರ್ಷ ಐದಾರು ದಾಟಿದರೂ ನನ್ನ ತೂಕ ಎಪ್ಪತ್ತ ನಾಲ್ಕರಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ! ಈಗ..., ಈ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಬೇಸಗೆಯಲ್ಲಿ..., ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಹೋಗಿ ಕಾಲು ಉಳುಕಿಸಿಕೊಂಡು ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ದಿನದ ರೆಸ್ಟ್ ನಂತರ ತೂಕ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿದರೆ...., ಎಪ್ಪತ್ತು ಕೆ.ಜಿ ಆಗಿದ್ದೇನೆ! ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅಮ್ಮ ಎದೆಯಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದರು...,...

ಸಮಯ ಎಷ್ಟಾಗಿರಬಹುದು? ಹನ್ನೆರಡು? ಒಂದು? ಎರಡು? ಊಹೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಮಲಗುವಾಗ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು! ಮಲಗಿದ್ದಷ್ಟೇ ನೆನಪು..., ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡೆ! ಕನಸು! ಏನು ಕನಸು? ಯಾರೋ ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ದಿಂಬನ್ನು ಇಟ್ಟು ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು..., ಕತ್ತಲೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಹೊಂದಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ..., ಅವಳು ನನ್ನ ಕಾಲಬಳಿ..., ಮಂಚದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ..., ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ- ನೆರಳಿನಂತೆ! ದಿಂಬು ಒತ್ತಿದ ಸೂಚನೆಗಳೇನೂ ಇಲ್ಲ! ಒತ್ತುವವಳೂ ಅಲ್ಲ! ನಮಗೆ ಕತ್ತಲೇ ಇಷ್ಟ! ಬೆನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಹರಡಿರುವ ಕೂದಲು..., ನಾನು ಹಾಕಿದ್ದ ಟೇಬಲ್‌ಫ್ಯಾನಿನ ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದೆ. “ಯಾವಾಗ ಬಂದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅವಳೇನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕುಳಿತುಕೊಂಡೇ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿದಳೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿ ಎದ್ದೆ. “ಏಳಬೇಡ..., ಮಲಗು!” ಎಂದಳು. ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಮಲಗಿದೆ. “ಯಾವಾಗ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಿ ನಿನ್ನ ಕರ್ಮ?” ಎಂದಳು. “ನೀನೇ ನಾನಾದಾಗ!” ಎಂದೆ. “ನಿನಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೊಡಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ!” ಎಂದಳು. “ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ತಾನೆ ಬಿಡುಗಡೆ?” ಎಂದೆ. “ಬಂಧಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡುಗಡೆ! ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯ?” ಎಂದಳು. ನಾನೇನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದಳು. ನೆರಳು ರೂಪದ ಅವಳು..., ನನ್ನ ಇನ್ನೂರನೇ ಕಥೆ! “ಇನ್ನುಮುಂದೆ ನನ್ನ ಹೊರತು ನಿನಗೆ ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ! ಇಷ್ಟುದಿನ ನೆರಳಿನಂತೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ..., ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಆತ್ಮದ...

“ಭಾರತ- ಪಾಕೀಸ್ಥಾನ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಯಾರು ಗೆದ್ದರು ಯಾರು ಸೋತರು ಅನ್ನುವುದು ನನಗೆ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ! ಅದೊಂದು ಗೇಂ- ಅಷ್ಟೆ! ಆದರೆ ಪಂದ್ಯ ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ಶೇಖ್‌ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕೊಡದಿರುವುದು ತಪ್ಪು!” ಎಂದಳು ಗೆಳತಿ. “ಎಂತದೇ...! ಅಮಾಯಕ ಪ್ರವಾಸಿಗಳ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಬಿಚ್ಚಿಸಿ ಅವರ ಮತವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಗುಂಡಿಟ್ಟು ಕೊಂದವರಬಗ್ಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಹುದೇ? ರೇಪ್ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಶೇಖ್‌ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕೊಡುವುದು ದೊಡ್ಡತನ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದೀಯ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. “ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆಂದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹಾಗೆ ಹೇಳಬಹುದೇ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.  * ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಂಡ..., ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದ..., ವರ್ತಮಾನದ ವಾಸ್ತವಗಳಿಂದಲೇ ಕಲಿಯದ ನಾವು ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆಯೇ? ಭ್ರಮೆ!! ಆದ್ದರಿಂದ..., ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ! ವಿವರಿಸಿದರೆ ಸಾವಿರ ಪುಟಗಳನ್ನು ಮೀರಬಹುದಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಮೂರುನಾಲ್ಕು ಪುಟಗಳು ಮೀರದಂತೆ ಹೇಳಲೊಂದು ಶ್ರಮ! ಈ ಕಥೆಯಿಂದ ಕಲಿತವರು ಕಲಿತರು ಕಲಿಯದವರು ಮುಂದೆ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ! ಕಥೆ ಶುರುವಾಗುವುದು ಸುಮಾರು ಏಳನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಬರೆದ ಒಂದು ನಿಯಮ ಪುಸ್ತಕದೊಂದಿಗೆ. ಆತನೊಬ್ಬ ಶಾಂತಿಪ್ರಿಯ ಮತಾಚಾರ್ಯ- ಅಂತೆ! ತನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯ ಹೊರತು ಉಳಿದದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಸುಳ್ಳು ಅನ್ನುವ..., ಆ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿದ್ದರೆ ಏನು ಫಲ..., ವಿರುದ್ಧವಾದರೆ ಏನು ಫಲ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿರುವ ಆ ಪುಸ್ತಕ ಈ ಆಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲೂ ...

“ನಾಳೆ ಸಂಜೆಗೆ ಫಿಕ್ಸ್!” ಎಂದೆ. “ಪ್ಲಾನ್ ಅದೇನ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಕಥೆಗಾರ. “ಹಾ..., ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದೆ..., ಆದ್ರೆ ಲಾರಿ ಅಲ್ಲ- ಬಸ್! ಬಸ್ ಆದ್ರೆ ಯಾರಿಗೂ ಜಾಸ್ತಿ ಡೌಟ್ ಆಗಲ್ಲ- ಆಕಸ್ಮಿಕ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್! ಸಿಸಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಇರೋಕಡೇನೇ ಮಾಡೋದು ಅಂತ...! ಎಲ್ಲಾ ಏರ್ಪಾಡು ಮಾಡಿ ಆಯಿತು!” ಎಂದೆ. ನಾವು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. “ಆದ್ರೂ..., ಯಾಕೆ ಅಂತ ಹೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ ನೀನು!” ಎಂದ ಒಬ್ಬ. “ಹೇಳ್ತೀನಿ- ಈಗಲ್ಲ!” ಎಂದೆ. “ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡೋದೇ ತಾನೆ?” ಎಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ. “ಹಾ..., ನಾಳೆ ಇಲ್ಲೇ..., ಇದೇ ಟೈಂ!” ಎಂದೆ. “ಇರಿ..., ನಾಲಕ್ಕು ಟಿ ಹೇಳಿ ಬರ್ತೀನಿ! ಕುಡಿದು ಹೋಗೋಣ!” ಎಂದ ಕಥೆಗಾರ. ಅವನು ಎದ್ದು ಬಾಗಿಲು ದಾಟಿದಾಗ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ..., “ನನ್ನ ಬಗ್ಗೇನೇ ಕಥೆ ಬರೀತಾನೆ! ಏನ್ ಮಾತಾಡಿದ್ರೂ ಕಥೆ! ಮಾತಾಡದೆ ಇದ್ರೂ ಕಥೆ! ಕೂತ್ರೂ ಕಥೆ, ನಿಂತ್ರೂ ಕಥೆ! ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಸತ್ರೂ ಕಥೆ ಬರೀತಾನೆ!! ಸಾಕಾಗಿದೆ!! ನಾಳೆ ಸಂಜೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಥೆ ಮುಗಿದಿರುತ್ತದೆ! ಅವನದೇ ಪ್ಲಾನ್...!”

“ಅವನು..., ಆ ರಾಕ್ಷಸ ಬಂದು ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡಿ ಹೋದ!” “ಹೇಗೆ?” “....” “ಹೋದ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದೀಯ....! ಇನ್ನೇನು ಚಿಂತೆ?” “....” “ಅವ ನಿನ್ನ ಜೀವನ ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡುವಾಗ ನೀನೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ? ನಿನಗದರ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾ? ಅದಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟೆ?” “....” “ನಿನ್ನ ಜೀವನ ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡಿದ ಅವನ ಬದುಕು ಹೇಗಿದೆ?” “....” “ಹೀಗೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರೆ ಏನರ್ಥ? ಮಾತಾಡು!” “ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ!” “ಸರಿ...! ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೋ....! ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾವೇ ಹೊಣೆಗಾರರು! ಯಾರೋ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿದರೆಂದೋ ನಾಶ ಮಾಡಿದರೆಂದೋ ಹೇಳುವುದರಷ್ಟುದೊಡ್ಡ ಮೂರ್ಖತನ ಬೇರೆಯಿಲ್ಲ. ಅದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲದ..., ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಾಗದ ಹೇಡಿಗಳು ಹೇಳುವ ಮಾತು! ಹಾಗೆಯೇ..., ಯಾರೋ ಬಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಉದ್ದಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಾ ಕೂರುವುದೂ....! ಒಬ್ಬರನ್ನು ನಾವು ನಂಬಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ..., ಒಬ್ಬರಿಗೆ ನಾವು ಕೊಟ್ಟ ಮಹತ್ವದಿಂದಾಗಿ- ಸ್ಥಾನದಿಂದಾಗಿ..., ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ..., ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಏರುಪೇರು ಉಂಟಾಗಬಹುದಾಗಲಿ..., ನಮ್ಮ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಬದುಕನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅವಕಾಶ ನಮಗೆ ಮಾತ್ರ! ನಾವು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ..., ಗೆಲ್ಲಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ..., ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಅನ್ನುವುದು ...

ನನಗೆ ದಕ್ಕದ ಕವಿತೆ..., ಅವಳು! ಅವಳಿಗೆ ಬೇಡದ ಕಥೆ..., ನಾನು! ಕವಿತೆ ದಕ್ಕದಿರಲು ಕಾರಣ..., ಅದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ! ಕಥೆ ಬೇಡದಿರಲು ಕಾರಣ..., ಅದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ!! 😁😁😁

  ನಾನೇಕೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ? ಬರೆಯದೇ ಇರಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ- ಆದ್ದರಿಂದ!! ಎರಡು ತಿಂಗಳು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ..., ನನ್ನೊಳಗೆ ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ವಿಷಯ ಹುಟ್ಟದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ! ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನೋಡಲಿಲ್ಲ- ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ! ಸುತ್ತಾಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ..., ಯಾರೊಂದಿಗೂ ವಿಷಯಾಧಾರಿತ ಮಾತುಕತೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ..., ಚರ್ಚೆಯಿಲ್ಲ- ಯಾರನ್ನೂ ಭೇಟಿಯಾಗಲೂ ಶ್ರಮಿಸಲಿಲ್ಲ...! ಬರೆಯಬಾರದು- ಅಷ್ಟೇ...! ಆದರೇನು ಮಾಡುವುದು? ನನ್ನರಿವಿಲ್ಲದೇ..., ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮೀರಿ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ ತುಡಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ! ಅದನ್ನು ಬರೆಯದೇ ಇರಲು ಶ್ರಮಿಸಿದಷ್ಟೂ..., ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲು ನನಗೆ ಏಕಾಗ್ರತೆಯೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ! ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಓದುಗರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬರಹಗಾರರೇ ಇದ್ದಾರೆ! ಈಗ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಬರಹವನ್ನು ಕೂಡ ಸ್ಕ್ರೋಲ್‌ಮಾಡಿ-ನೋಡಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು ಓದುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಅರಿವು ನನಗಿದೆ! ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ- ಯಾಕೆ? ನಾನೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುಗರಿಲ್ಲದ ಕಥೆಗಾರ! ಅಥವಾ..., ಓದುಗರು ಒಪ್ಪದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಕಥೆಗಾರ!! ಅಷ್ಟೇ ಉತ್ತರ- ನನ್ನ ಕಥೆಗಳು/ಬರಹಗಳು ಒಳಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾರದ್ದಕ್ಕೆ ಹೊರ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ ಹೊರತು- ಯಾರಾದರೂ ಓದಲೆಂದೋ ಓದಲೇ ಬೇಕೆಂದೋ ಅಲ್ಲ! ಓದಿದರೆ- ಓದಿ ಮೆಚ್ಚಿದರೆ, ಬೈದರೆ, ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿದರೆ ಖುಷಿಯೇ ಹೊರತು..., ಓದಲೇ ಬೇಕೆನ್ನುವ ತುಡಿತವೋ...

      “ ಅಲ್ಲವೋ ..., ನೀನು ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಬರೆದರೆ ಅದು ನಿನ್ನದೇ ವಿಷಯ ಅನ್ನಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ದೂರ ಇಡಲ್ವಾ ?” ಎಂದಳು ಗೆಳತಿ ! “ ಉದಾಹರಣೆ ಹೇಳು !” ಎಂದೆ . “ ಅದೇ ..., ನಾವು ಸೇರುವಾಗ ..., ' ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ತಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರ ರಾಕ್ಷಸ ?’- ಅಂತ ನಾನು ಕೇಳಿದೆ ! ನೀನು - ' ಹಾಗೊಬ್ಬರನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು ' ಅಂದೆ ! ಅದನ್ನೇ ಆಮೇಲೆ ..., ಹುಡುಕಿ ..., ಸಿಕ್ಕವಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದೆ , ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವಂತೆ ಕಥೆ ಬರೆದೆ !! ನೀನು ' ಹಾಗೊಬ್ಬಳನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು ' ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದು ನನಗೆ ಪರ್ಸನಲ್ ಆಗಿ ! ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೂ ..., ನೀ ಹುಡುಕಿದ ಅವಳೂ ..., ಕರ್ಮ - ಓದುಗರ ವಿಷಯ ಬಿಡು - ನನಗಾದರೂ ನಿನ್ನ ಕಥೆ ಓದಿ ಏನನ್ನಿಸಬೇಡ ?!” ಎಂದಳು . “ ಏನನ್ನಿಸಿತು ?” ಎಂದೆ . “ ಡೌಟ್ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತೆ !?” ಎಂದಳು . “ ಕಣ್ಮಣಿ ..., ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ ಕೇಳು ! ಅದನ್ನ ನೀನು ನಂಬ್ತೀಯೋ ಇಲ್ವೋ ಅನ್ನೋದರಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಿದೆ ! ಕಥೆಗಾರ ಅಂದಮೇಲೆ - ಕಥೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳ್ತಾನೆ ಅನ್ನೋದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ !” ಎಂದೆ . ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡಿದಳು ! “ ನಿನಗೆ ದೇವರಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆಯಾ ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ . ಹೌದೆನ್ನುವಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು ! “ ದೇವರೆಂದರೆ ಯಾರು ಅಂತ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ ಕೇಳು ....! ಆ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ನೀನು ನಂಬ್ತೀಯೋ...